مرا آرام آرام اهلی کن

هر کدام میتواند آخرینش باشد حالا تا تو چه بخواهی؟ هرچه تو بخواهی... مرا آرام آرام اهلی کن...

این گسل عمیق
درست سمت چپ قفسه سینه ام
سالهاست بی محابا
می لرزاند تمام وسعت سرزمین تنم را...
تمام عصب های تحریک پذیرم را وسوسه ی ویرانی شان به زمین می زند
و تمام رود و رگ و ریشه های چند هزار ساله ام طغیان می کنند.
همان وقت است که
عزیز ترینم ناباورانه نگاهم می کند
و سوالش که تو را چه شده؟ چه میشود؟ را از ترس پس لرزه های احتمالی قورت می دهد
و من
عاجز
عاجز
عاجز...!

+از لحظه های بی تو می ترسم...

مرا آرام آرام اهلی کن...

+امسال هم اومدی قربانگاه (میخندید آرام و میگفت)_آره ولی امسال دیگه دست خالی نیومدم(دستاش دیگه مشت نبود) +قربانی داری؟(آگاه بود و می پرسید با جبروت و علاقه) _چشامو آوردم(نگاهشو میدوخت به زمین و دلش سر مرا آرام آرام اهلی کن...